Ik heb lang getwijfeld of ik deze blog zou schrijven. De frustraties hebben uiteindelijk gewonnen en ik heb besloten om eens 2 dagen te beschrijven uit het leven van een goedwillende vrijwilliger in het oerwoud van de zorg. ik wil hiermee een kijkje geven in de gevolgen van bezuinigingen en de wetten op het gebied van de zorg. Laten we beginnen met een situatie schets. Als jonge pensionado en sinds deze maand eindelijk ook AOW’er, doe ik het nodige in het vrijwilligerswerk en met name voor ouderen. Ik participeer in diverse gremia en functioneer voor sommigen, die niets anders hebben als een soort mantelzorger. Voor diverse mensen ben ik derhalve hun toekomstige executeur testamentair. Een ervan is inmiddels heel ziek met een afgrijselijke kankervorm, die gepaard gaat met veel pijnen, waaronder ook neuro pathische. De pijnen zijn zo heftig, dat er zware opeaten worden gebruikt, die ook invloed hebben op de helderheid van de geest. Om het plaatje compleet te maken heeft deze persoon ook buien, waarin sprake is van een zekere manipulatie. Dit is heel goed te begrijpen ,want pijnen worden erger gevoeld als je alleen bent en dan doe je alles om mensen langer bij je te hebben. Nu een verslag van een tweetal dagen :

  • de nacht, elke keer als ik wakker wordt kijk ik even of er licht brandt bij greta (gefingeerde naam), want ze kan gevallen zijn, of een ander ongelukje. Het is geen extra belasting, want als wat oudere man moet je wel eens plassen. In het kader van langer thuis blijven past er niemand op haar. Het gaat goed deze nacht
  • om 08.00 uur wordt ik gebeld door haar, ze is verward wakker geworden, wel lang geslapen, maar nu niet zeker hoe de dag te beginnen en door de drukte komt de thuiszorg al later op de ochtend (er zijn geen mensen genoeg)
    • ik ga heen en zorg voor de medicijnen en een bord pap, zodat ze goed vallen
    • maak voor ons beiden een kop koffie en probeer rust te bewerkstelligen door te praten
    • Het lukt, mevrouw gaat zelfs weer naar bed
  • Eerst nog een appeltje schillen met de zorginstelling, die de huishoudelijke zorg verzorgd. In 3 maanden 5  maal te laat gebeld, dat er ziekte is. Ik maak ze duidelijk, dat ze een resultaat contract met de gemeente hebben en moeten leveren. Uiteindelijk een goed gesprek met een manager en later het team hoofd .  Afspraken gemaakt om te voorkomen, dat het niet weer in deze vorm gebeurt
  • pas om 10.15 uur meldt de thuiszorg zich. Ik ga er niet heen en laat ieder in zijn/haar waarde, wel zie ik, dat degene waarop mevrouw zich min of meer verheugd had (de coördinatrice), ondanks de toezegging niet komt.

noot: de wijkverpleegkundige is in de nieuwe situatie de spin in het web van complexe gevallen, maar deze zijn zwaar overbelast. Zij moeten in overleg met de diverse instanties o.a. de pijn medicatie regelen. Hoewel mevrouw aan de top staat van de medicatie en de mogelijkheden min of meer uitgeput zijn, blijft mevrouw om meer en alternatieven vragen. Hier zijn vaardigheden voor nodig om het uit haar hoofd te krijgen, die niet aanwezig zijn.

  • in de voormiddag heb ik een discussie op het gemeentehuis over de inzet van cliënt ondersteuners bij keukentafel gesprekken (ik ben er zelf een. Er wordt weinig gebruik van gemaakt, terwijl, als het wel gebeurt de waarde groot is. Hoe kan je mensen bewegen hun gene te overwinnen en er gebruik van te maken.

De middag is voor mijzelf, naar de NOK (Nederlandse Obesitas Kliniek), een nazorg middag. Dit is voor en deel energie gevend, want het gaat goed met iedereen, en de rugzakjes, die bij velen de obesitas hebben veroorzaakt, gaan langzamerhand 1 voor 1 open.

  • In de avond weer lichte paniek, door samen de medicijnen te doen is het te onderdrukken. Mevrouw bewogen om de medicijnen iets eerder in te nemen. Door drukte is de thuiszorg weer later dan bedoeld. Met de bezetting is er iets goed mis in de organisatie en die arme meiden krijgen alles over zicht heen.
  • Geen bijzonderheden in de nacht, ja er is geen nachtzuster, daar is geen geld voor. Als ze valt, gaat het alarm naar mij.
  • De volgende ochtend (vandaag is de paniek volledig. Mevrouw is volkomen doorgedraaid en dit is niet gespeeld. Eerst maar bemoeid met medicijnen etc. Vervolgens alle vaardigheden in de strijd geworpen om te voorkomen, dat mevrouw de hele wereld in de wanhoop gaat bellen. Ik moet naar een radio programma, maar kan haar niet alleen laten.
  • Dus probeer ik als coördinatiepunt de thuiszorg organisatie te bereiken. Na 20 minuten krijg ik de organisatie maar niet de juiste persoon. Beide coördinatiepunten zijn niet op het werk. Dit wordt nu een krachtenspel en ik moet heel onaangenaam naar meisjes worden, die er niets aan kunnen doen. Dreig uiteindelijk om de ambulance te bellen. Om half elf komt er iemand, alles utgelegd en ben weggegaan.
  • Later blijkt deze persoon er in geslaagd te zijn om mevrouw rustig te krijgen. Maar geen structurele oplossingen. Men kan beter hard en helder zijn, zoals…de pijn wordt alleen maar erger en we zitten aan het eind van onze mogelijkheden, i.p.v. de hoop blijven geven, dat je nog steeds naar alternatieven zoekt.
  • Heb inmiddels gesprekken met Greta over Euthanasie en beloof haar, als het zover komt, ik er bij zal zijn. Volgende week gaat ze een keer uitgebreid met de huisarts praten en heb aangeraden ook dit onderwerp te bespreken.
  • Vanavond is er een lief familielid (verre familie) die goed de tijd neemt. De medicijnen zijn ingenomen en wachten is op de thuiszorg kracht om haar naar bed te brengen.

Wat wil ik nu met dit verhaal naar voren brengen. Wel heel eenvoudig, door alle bezuinigingen is er geen zorg genoeg meer en wordt alles weggewoven, maar stel nu als wij buren er niet zouden zijn.

Daar zit mijn frustratie, ze zijn overgeleverd aan hen ie nog om zich heen kijken. En daar wordt door de regering op geanticipeerd, hetgeen ik pure chantage vind.

De meest pijnlijke conclusie is, dat de zorgverleners, omdat ze vercommercialiseerd zijn, ze minimaal personeel hebben en dus bij ziekte etc. gelijk in de problemen raken. Tot slot…..geen kwaad woord op al die verzorgenden op de vloer…geweldige mensen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *