Zo in de donkere dagen na kerstmis en voor de jaarafsluiting is het goed om e.e.a. eens rustig te beschouwen.Hoe is het jaar geweest etc.

Bij mij springen er dan 2 zaken duidelijk uit.

Ten eerste mijn toch wel ingrijpende “Gastric Bypass”, die een half jaar geleden heeft plaats gevonden en mijn leven ingrijpend heeft veranderd. Maar daar kom ik in de laatste blog van dit jaar nog wel op terug.

Ten tweede de reacties, die ik heb gekregen na mijn wanhoopsblog over de zorg als gevolg van alle “van Rijn” maatregelen.

Ondanks mijn poging om deze, toch wel, emotionele blog, zorvuldig te formuleren is hier en daar het misverstand ontstaan, dat ik een aanval plaatste op al die geweldige verpleegkrachten. Niets is minder waar. Ik heb een weergaloze bewondering voor al die meiden (ik zie nooit mannen) waarmee ik in aanraking kom. Keihard werken, vakkundig, altijd vriendelijk en creatief. Het is het verrotte systeem en de nog verrotterde uitvoering hiervan, waar over ik val. Door dit systeemdenken veel werkgevers in de zorg, dat ze ommercieel moeten denken en handelen, maar dat kunnen ze niet. Ik krijg de rillingen over mijn lijf als zo’n meisje eerst moet inloggen bij de klant (big brother is watching you). Commercieel is niet alleen een kwestie van geregistreerde uren, maar ook van klant tevredenheid. En daar kraakt het meneer van Rijn. Ook lokale bestuurders (nu verantwoordelijk voor een deel van de zorg) raad ik aan eens een dag mee te lopen en te ervaren dat het naast alles ook krachtig schuurt tussen de WMO en zorg aan het lijf.

Door eens mee te lopen zie je de hiaten, en ja in zo’n gat ben ik nu gesprongen. Dan krijg je de vraag, waarom dan?

Wel, ik heb het allemaal al een paar keer meegemaakt bij de eigen ouders en schoonouders en daar wat consequenties uit getrokken:

  • iedereen heeft recht op een waardig eine en de begeleiding er naar toe
  • iedereen heeft recht op een beetje aandacht
  • Niemand mag alleen en eenzaam sterven

En als niemand dat aanpakt, dan doe ik het wel. En ja, dan ben ik een softie als ik e.e.a. op 50 meter afstand van mijn huis zie gebeuren en handel. En natuurlijk is het niet leuk, want oude mensen kunnen heel sikkeneurig en zeurderig zijn. Maar laat ze dan toch nog een beetje levensvreugd hebben. Mocht het je aanspreken en je zelf ook eens wat willen doen, dan de volgende raad.

Bied je zelf niet aan, gewoon heen gaan en handelen. De mensen waarover ik spreek, komen ut een tijd waar je niet vraagt en je je eigen problemen oplost. Maar soms gaat het niet meer. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *