Niet de helden, die uitgebreid in de media staan zijn in mijn ogen vaak de echte helden, maar zij, waar je niets van hoort en in stilte bezig zijn.

Dat hoeft niet op een groot podium te zijn, maar ook heel klein, zoals in een gezin. Ik wil jullie meenemen naar gebeurtenissen in mijn leven in de afgelopen 2 jaar, die nog steeds impact op mijn handelen hebben.

In het verleden heb ik vele bestuursfuncties uitgeoefend bij de lokale korfbalvereniging. In die hoedanigheid heb ik samen mogen werken met een bescheiden en integer mens als penningmeester. Hij deed zijn werk heel rustig en als hij wat zei, sneed het hout. Nadat ik gestopt was heb ik een paar jaar afstand genomen, maar het bloed kruipt etc. Dus ging ik op een zonnige zaterdag weer eens kijken en trof daar ook Jan Rademaker aan. Genoeg te praten, na een paar jaar Hij was ook gestopt, maar keek naar de wedstrijd van zijn dochter. Het was leuk en we zeiden snel eens koffie te moeten drinken. Hij liep naar zijn fiets en ineens zag ik, dat het een driewieler was. Wat is dat nou Jan …. Riep ik. Hij stopte en vertelde me vrij achteloos, dat sinds kort (hij was toen 53) een slopende ziekte “MSA” was geconstateerd. Je mag het vergelijken met ALS, maar dan agressiever. Een levensverwachting van 3 tot 5 jaar.

Dit was helemaal een reden om bij te praten en voor me zelf om me in de ziekte te verdiepen. Om kort te zijn, het koffie drinken heeft zich ontwikkeld tot een terugkerend ritueel. In twee jaar is Jan veel harder achter uit gegaan, dan ik ooit had verwacht. Het koffie drinken doen Ted(een kennis) en ik samen met Jan. We halen hem van huis en gaan naar een koffie tent. In begin kwam jan nog zelf op de drie wieler. Nu zit hij in een ingenieuze rolstoel, met allerlei toeters en bellen. Het aan en uittrekken van de jas duurt al een kwartier. Natuurlijk zijn ik en Ted amateurs. Maar bij alles blijft het humeur onveranderd. Het is een ras optimist, maar ook realist. Koffie drinken gaat nu met een speciale beker en na een uur is het ook wel op met de energie. Praten is heel moeilijk, je moet hem recht in het gezicht kijken en er is een hulpmachientje op de smartphone. Maar met het koppie is niet mis. In alle kennis etc. is hij ons de baas.

Nu deze man heeft een groot aantal blogs geschreven, vooral over de voortgang (of achteruitgang) van zijn ziekte. Daaruit straalt zoveel levenslust, dat ik er jaloers op wordt. De blogs zijn gebundeld in een boek : “Mijn Rollator”.  Als je dit leest, weet je waarom hij mijn held is. Het boekje heeft een ISBN nummer en je kan het dus ook bestellen. Het nummer is: 9789492509031.

Ik sprak over helden en dat is meervoud. Ik duid dan op zijn gezinsleden, die het zo faciliteren, dat Jan gewoon thuis is. Dat doen zij met een liefde en opgewektheid, waar ik stil van wordt. Heb ik een keer een slechte dag, dan denk ik aan hen en durf niet meer te klagen. Een voorbeeld voor mij.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *