Herken je dit? Naarmate ik ouder word, raak ik in de avond van 4 mei geëmotioneerder dan het jaar er voor. Er zit tegenwoordig een krop in mijn keel, zo vanavond als ik Eberhard van der Laan hoorde spreken. Ik behoor tot de tweede lichting babyboomers (de eerste was in 1946/46 en de tweede in 1950/51, toen er 100.000 militairen uit Indië terug kwamen), dus ik heb de oorlog niet meegemaakt, maar door mijn ouders, wel een deel van de pijn ervaren.

Hoewel in Nederland tallozen veel meer hebben meegemaakt en geleden, dan mijn familie, is het toch wel door een aantal feiten getroffen. Ga er maar voorstaan: Je bent 14 jaar en een babybroertje en moeder sterven door een voedselvergiftiging en ontbreken van weerstand vlak na de oorlog. En dat maakt je derhalve in een gebroken gezin op die leeftijd verantwoordelijk voor dat gezin.  He is een trauma geweest, dat ze haar leven lang heeft mee gedragen. Indirect hebben wij het wel gemerkt. Daarnaast heeft ook mijn vader veel meegemaakt (ik kom daar op terug) en dat alles zorgde wel voor het feit, dat 4 mei in ons gezin strak beleefd. Het was “not done” om na 19.45 uur nog op straat te zijn. Dit is iets, dat wij later ook bij onze kinderen hebben gedaan en ik geef het schoorvoetend toe….. om 20.00 uur ga ik, ook in huis., staan. 

Eerder zei ik al, dat ook mijn vader zijn deel heeft meegekregen van de oorlog en de jaren er na. Als jonge kerel (hij was nog tiener), met 8 zussen, werden hij en zijn broer opgeroepen om zich te melden. Hoewel hij en zijn broer al een onderduik adres hadden, werden ze door mijn opa min of meer gedwongen om zich toch te melden. De oude man was heel bang, dat het anders terug zou slaan op die dochters.  Derhalve belandde pa in de buurt van Hamburg aan de Elbe. Daar heeft hij veel meegemaakt, waaronder zware bombardementen. Aan het eind van de periode en in de verwarring is hij er van door gegaan, eerst op zoek, naar zijn broer, die in de buurt van Maagdenburg zat. Ze vonden elkaar en zouden samen terugkeren, maar…. Ze waren het niet eens hoe. Broer “Henk“  wou op goederenwagons springen en pa vond het te gevaarlijk, dus de wegen splitsten zich. Het is de redding van pa geworden. De trein werd namelijk gebombardeerd en zorgde voor een levenslang trauma in de familie. Terug in Nederland (wie weet uit boosheid) nam Pa dienst en ging via Engeland naar Indië. Hier heeft hij afschuwelijke dingen meegemaakt, waarover hij mij 1 keer, geheel dronken gevoerd, het een en ander verteld. Dus kwam hij nog meer getraumatiseerd en als oorlogsinvalide terug. Dit wetende is het een wonder, dat hij toch nog de man is geworden, zoals ik hem het liefst herinner. Het is ook die man, die ik met de loop der jaren meer mis en niet de Alzheimer man.  En 4 mei is zo’n dag, dat het naar voren komt, vandaar mijn opening met de vraag “Is het gedenken, of denken aan.  llebei wat denk ik. Toch blijft het een raar fenomeen, dat ik hem met het klimmen der jaren meer begin te missen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *