Nadat ik mijn werkzame leven had beëindigd, mocht ik me met recht een senior noemen (ik was toen 62 jaar). In mijn naïviteit dacht ik, dat hiermee ook een eind zou komen aan de continue confrontatie met het competitieve gedrag en “vrijwilligers werk” zou inhouden…. “iets doen voor een ander, zodat zijn/haar leven er beter op wordt.
Hiervoor is dan wel nodig, dat je een aantal zaken en gedragingen uit de tijd, dat je nog aan het arbeidsproces deelnam, omzet in een meer dienstverlenende instelling. Je moet terug naar de achtergrond, gewoon een stapje terug. Niet jij bent belangrijk, maar wat je kan betekenen voor een ander.
Hoe naïef was deze gedachte.
Het blijkt voor een aantal mensen een onmogelijkheid, om hieraan te voldoen, ze kunnen het gewoon niet en zetten hun gedrag van voor hun pensionering gewoon door. Ze drijven op die Kick.. Bij hen blijft het eigen Ego op de eerste plaats staan.
In de paar jaar, dat ik nu in dit vrijwilligers circuit mijn ding doe, is mijn verbazing alleen maar groter geworden, om niet te zeggen, dat het af en toe omslaat naar verbijstering. Mensen offeren het doel “onbaatzuchtig helpen “ rucksichtslos op aan hun eigen Ego. Uiteindelijk is het resultaat, dat hele groepen in de kou komen te staan.
Ik zal een voorbeeld geven, dat nog steeds als een schrikbeeld voor mijn ogen staat.
Het betreft het einde van een overkoepelend orgaan voor belangenbehartiging van ouderen. Samen optrekken namens een aantal bonden. Door deze beëindiging is een belangrijk communicatie mogelijkheid met overheid instanties verloren gegaan. Het is te meer pijnlijk, omdat er echt resultaten zijn behaald, maar de betrokkenen slaan zich hiervoor niet op de borst en doen het in stilte.
Maar ja, als je daarvoor je Ego naar de achtergrond moet zetten en soms alleen in de zijlijn actief bent en niet continu in de schijnwerpers staat. Of nog erger geen eerste viool kunt spelen, is dat voor sommigen onverteerbaar en laat men het knallen.
Resultaat: wie komt nu nog voor de doelgroep op . Want de overheid wil met de koepel zaken doen en niet met deelgroepen.
Het meest trieste van deze actie is, dat lokaal een samenwerking te niet wordt gedaan, die landelijk juist op gang is gekomen. Daar hebben ze ingezien, dat eenheid macht maakt.
Uiteindelijk telt dit proces alleen maar verliezers, met name de mensen waarvoor je het doet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *