Een lange tijd geen blog geschreven, nu 1 recht uit het hart. De laatste weken waren een rollercoaster. Na een leven, waarin ik redelijk slordig om ben gegaan met mij lijf, had ik het de laatste tijd goed op orde. Niet roken, al 12 jaar geen alcohol en een Gastric Bypass, waardoor ook een goed gewicht bereikt was. Geen diabeet meer, wel een erfenis in de vorm van neuropatische pijen. Maar zelfs daar was verlichting in de vorm van een neuro modulator, die in mijn lijf is aangebracht. Zoals mijn ene zoon zei, je bent nog nooit zo fit geweest pa!! En dat mag ook wel, als je 5 kleinzoons moet zien opgroeien en verpesten. Ach, ja af en te wat rood helder bloed van een aambei (dacht ik), maar dat had ik al 20 jaar en 2 jaar geleden had ik nog meegedaan aan het bevolkingsonderzoek. Dus dit jaar weer netjes meegedaan.
En d valt die koude envelop op de deurmat. Geen toelichting of niets, maar de mededeling, dat er bloed in je ontlasting zat. Nu, dat moet je bij mij zeggen (hypochonder eerste klas.). het was begin december, gelukkig had de huisarts gelijk tijd en deze kon e.e.a. wat relativeren. Vervolgens een voorgesprek in de kliniek, dat met de ingevulde lijsten geen extra alarm deed afgaan, maar de onrust was gezaaid. Omdat ik in die tijd ook de neuromodulator in het lijf kreeg, werd besloten e colloscopie pas 28 januari te doen. Maar jij, waar zou je je druk om maken. 2 jaar geleden was allesgoed (dacht ik, maar geen bloed is geen garantie!!!!!).
De dagen voor de scopie de laxering, wat wel mee viel. Bovendien bij de colloscopie gevraagd om een roesje 9ik blijf wel altijd bij kennis). Dan het gesprekje achteraf, ik zag het aan de ogen van de arts. Het is mis meneer een tumor van 7 centimeter op 4 centimeter van de anus. Ik verwijs u door naar UMC. “Hohoho”, gaat dit over mij, de bodem valt onder je weg. Duizend gedachten nemen bezit van je. Ik kon nog net regelen, dat het naar het Anthonius ziekenhuis ging, want die kennen me tot in detail. Volkomen verbijsterd naar huis gereden. Alle energie weg. Wat nu te doen. Totale wanhoop in mijn hoofd. Dit kan niet waar zijn. Hoever kan ik nog vooruit kijken. Wat met ik regelen. Hoe informeer ik iedereen en hoe kom ik de tijd van onzekerheid door.
Gekozen voor een getrapte informatie en wat terug te trekken op ons eigen domein. Hoe meer het verhaal vertellen, hoe moeilijker en confronterende en angst in mijn lijf. In eens kom je er achter, dat als je wat aan mensen geeft, je het in warmte terug krijgt. Daarom is het zo frustrerend, dat je e.e.a. afhoudt uit zelfbehoud. Ongetwijfeld zijn er ook, die niet geïnformeerd zijn, maar het is niet anders.
Dan wachten op de uitnodiging voor de onderzoeken die niet komt. Uiteindelijk, na een week, een telefoontje. Dan gaat het snel, binnen een dag, bloedonderzoek en een dag later alle scans en gesprekken. Dat was afgelopen donderdag en ondertussen is het overleven. Je ontwikkeld een methode om de dag door te komen. Toch blijven angstbuien komen. Ik slaag er wel in iets te ontwikkelen om te slapen, wat me de meeste nachten lukt en redelijk fit houdt. Maar dan gisteren, een dag voor de uitslag werd het wel heel benauwd. Ik had nog wat medische cannabis liggen en heb er thee van gemaakt. Ik heb afgelopen nacht ook geslapen en was, voor mijn doen, ijzig kalm in de ochtend. Dan naar half tien toe, vergezeld van Trijnie en mijn beide jongens. Wat een heerlijk ondersteunend gevoel. Wachten, oproep en met zijn allen in een klein kamertje en een empathische vrouwelijke arts, die het begreep. Haar eerste zin was, meneer Donker er is geen spoor van uitzaaiingen. Ze had het goed begrepen. In 1 seconde verandert de hele wereld, ik mag vooruit kijken. Het wordt een stevig traject met bestralingen en een operatie en misschien zelfs een stoma. Maar er lijkt toekomst.
Het eerste wat mijn jongens en eega zeiden. Pa ga douchen, we ruiken je angst. Dus het bestaat….angstzweet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *