Sinds een jaar of 5 blog ik regelmatig in goede en slechte tijden. Soms wil ik een observatie of eigenwijze mening kwijt. O deze wijze kan ik mijn emoties goed kwijt en van me afschrijven. Ik ben nu iemand, die dat nodig heeft. Op dit moment maak ik een periode mee, dat het wat moeilijker is om e.e.a. te verwoorden en toch wil je je gevoelens kwijt. Met name de laatste twee weken zijn een achtbaan van gebeurtenissen en emoties geweest.
Ik denk, dat e.e.a. inmiddels wat is ingedaald en ik het met jullie kan proberen te delen. Na mijn operatie aan de darmen (tumor in endeldarm, wat ook tot stoma leidde) bleef ik in de anus pijn houden. Maar ja, dat kon wel 5 of 6 weken duren. Alleen zijn er(blijkt nu) verschillende pijnen en deze werd niet minder. Tot ik op een moren in een plas bloed stond. Het bleek, dat zich een enorm abces had ontwikkeld, dat was gebarsten met heel veel bloed verlies. Met alle gevolgen van dien:
• 112
• Ziekenhuis (3 weken)\bloedtransfusie
• Etc.
De ontstane wond in het lichaam is 20 cm. Diep en moet dagelijks 3 maal worden gespoeld. Met het gevolg, dat je met een enorm pak absorberend verband tussen de benen loopt. Verder mocht ik pas naar huis, als er voldoende thuiszorg zou zijn. Maar dank zij de bezuinigingen hebben velen dit vak verlaten en is er een enorm te kort aan vakkrachten. Dit leidde tot 4 dagen extra opname in ziekenhuis.
Om het abces te beoordelen had men een extra CT scan gemaakt met een nieuw verrassing, l, 2 tumoren op de lever (dit was bij gewone genezing nooit onderkend en misschien veel te laat ontdekt. Maar wel weer nieuwe onzekerheid en angst. Gelukkig is inmiddels bekend, dat ze operabel zijn. Dat laatste moet nog worden gepland. Dat is natuurlijk niet alles:
• Je hebt een stoma
• Je hebt een diepe wond
• Een katheder, die er een keer uit moet.
• Etc.
En iedere specialist kijkt naar zijn stukje en wil starten, maar dat gaat niet allemaal samen. Dus ben je veel tijd met regelen en managen kwijt. Gelukkig ben ik wel thuis en heb een geweldige ondersteuning aan de thuiszorg. Niets is hen te veel en ze denken heel goed mee.
En dan staat er vrijdag opeens een man met een ketting om voor de deur om je te vertellen, dt het de koning heeft behaagd je te benoemen tot lid van de orde van oranje Nassau. Dat was net even te veel en dus is het een dag met veel huilen geworden, want dan komt ook alles er uit. Zelfs nu gebeurt dat nog. Ik ben er super dankbaar voor en ook voor alle lieve felicitaties, dat geeft mij mede de motivatie om er voor te gaan.
Onderstaand het filmpje van Omroep Houten, dat ze er over hebben gemaakt.

Henk Donker ontving 26 april een koningklijke onderscheiding van burgemeester de Jong. Hij ontving deze blijk van…

Geplaatst door Omroep Houten op Zaterdag 27 april 2019

Ik hoop bij een volgende blog een stukje verder te zijn.

5 Thoughts on “de Rollercoaster”

  • Beste Henk,

    Als ik je verhaal op me in laat werken is het moeilijk te reageren. Hoeveel levenskracht moet een mens hebben om alle tegenslagen te verwerken en toch positief te blijven en je in te zetten voor een maatschappij waarvan je ervaart dat hij niet de structuur heeft en oplossingen biedt die een gewoon mens verwacht. Als je afhankelijk bent van de deskundigheid van anderen en dat zelf moet regisseren wordt het wel erg ingewikkeld. Gelukkig heeft je omgeving wel je waarde en inzet herkent en je bij de ‘Koning’ voorgedragen voor een blijk van waardering. Ik wil je daar niet alleen mee feliciteren maar sluit me graag bij de waardering van de Koning aan. Henk, ik wens je heel veel sterkte toe en een snel genezingsproces voor die onderdelen van je lichaam die dat noodzakelijk maken om verder gezond te kunnen leven. Ik blijf graag op de hoogte.

    Alle kracht en sterkte toegewenst in het nieuwe genezingsproces, Maris

  • Hoi Henk,

    Wat een heftige tijd! Maar fijn dat er hoop is en ja, die onderscheiding is dubbel en dwars verdiend!
    Beterschap en sterkte.
    Hartelijke groet van Leonie en Wil Holland.

  • Dag Henk.
    Dank(?)zij Jan Goes kwam ik bij de SBOH terecht en leerde daar ook weer mensen kennen, waaronder ene
    Henk Donker. Mag ik grappig zijn, ik doe het gewoon. Mijn eerste kennismaking tijdens een vergadering bij Sep: daar mag je niet zitten (?); Even later kwam jij binnen en bleek die speciale stoel daar voor jou klaar te staan! Toen al dacht ik die man is heel speciaal en dat ben je in mijn ogen altijd gebleven. Er stond bij jou hoog in het vaandel: helpen, ieder die maar enigszins hulp nodig had kon bij jou terecht. Lieve Henk, “onze” zaak in Bunnik is goed geregeld mede dank zij jou. Vanuit mijn hoofd en hart wens ik je heel veel kracht en sterkte, ook voor allen die je zo lief zijn. Warme groet van Anneke Verweij.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *