Het is nu zo’n half jaar geleden, dat mijn leven van het ene op het andere moment compleet op zijn kop stond en in een roller coaster terecht kwam. Naar aanleiding van een bevolkingsonderzoek werd ik verzocht me te melden voor een colloscopie in Bilthoven. De uitslag werd door mij ervaren als een bom, die in je gezicht explodeerde. Je hele even staat van ene op het andere moment op zin kop. Op 8 maart begon het operatie en ziekenhuistraject, waarin ik in diverse blogs heb geschreven. Van de ene tegenvaller naar de andere….Infectie, abces, ontdekking van extra tumoren, plasproblemen, noem maar op. Mede dankzijmijn dierbaren om mij heen heb ik er geen moment aan gedacht om op te geven en ben in de vechtmodus gegaan. Natuurlijk heb ik af en toe mijn wanhopige gevoelens en gedachten, maar kijken naar de toekomst hield mij overeind. Alleen al, al die kleinzonen van me zijn het vechten waard. Op 17 juni j.l ben ik voorlopig voor de laatste keer, succesvol, geopereerd. Afgelopen dinsdag heb ik de terugkoppeling van de chirurg gehad. Hij is een van de weinigen, die met een robot mag opereren. Het is ook een toegankelijk en betrokken mens. Hij kon me meedelen, dat ik op dit moment tumor-vrij ben, maar dat is een moment opname. Een kweek gaf hetzelfde resultaat en dat betekent, dat ik de komende 3 maanden even opgelucht adem mag halen. Want ik zal de komende jaren onder streng toezicht blijven met scans etc. en elke keer zal het weer spannend zijn. De eerst volgende keer is eind september. Maar op dit moment kan ik me op verder herstel richten en er zijn nog uitdagingen genoeg.
• Het oplossen van het urologisch probleem
• Goed met het leven met een stoma omgaan
• De echte rouwverwerking, want ik heb het achter humor weg gestopt, maar er zit veel verdriet.
Aan de andere kant voel ik me elke dag sterker worden, mag ik naar voren kijken en keert de energie en bemoeizucht ook terug.
Verder heb ik gemerkt en vooral geleerd hoe belangrijk je naasten zijn en hoe dicht je bij elkaar komt. Denk aan eega en zoons. Maar ook mijn kleinkinderen en vooral de oudste, waar ik een speciale band mee heb. Hij heeft niets geschuwd in de moeilijke tijden en is aldoor bij zijn opa geweest. Het geldt ook voor veel anderen, die ik dankbaar ben. Maar ik wordt ook geconfronteerd met de andere kant. Er zijn er genoeg, die er niet mee om kunnen gaan en je gaan ontwijken. Ja ik ben heel ziek geweest, maar het was niet besmettelijk. Ik begrijp het wel, maar doet ook pijn. Stap over die drempel, dat zou je zelf ook willen als het je over komt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *