Reeds eerder heb ik mijn irritatie uitgesproken over de bureaucratie in de zorg n de noodzaak, dat je bij meer gecompliceerdere gevallen zelf een goed manager moet zijn.
Het is even stil gewest, maar het waren dan ook weer heftige weken. Nadat het circuit van de operaties afgerond was. Was het tijd voor de volgende stap, ook datgene waar ik erg tegenop zag. Ik liep nog steeds met een katheter omdat ik niet in staat was zelf te plassen. Het lukte niet een straal te produceren.
Hiervoor hebben ze een protocol. Je wordt opgeroepen voor een dag opname en de katheter wordt verwijderd. Vervolgens is het langzaam de blaas laten vollopen in de hoop, dat bij genoeg druk het over de drempel heen gaat en je plast. Zo dacht ik het.
Het was 2 maal mislukt, maar ik had bij de operaties ook geen kracht en wonden, waardoor ik geen extra kracht kon zetten. Wel een pijnlijke en traumatische ervaring. Vol met stress dus, naar ziekenhuis in Woerden, lekker dichtbij. (maar ja het protocol schrijft voor, dag opnames in Woerden). Daar aangekomen wachtte een tweede verrassing, want voor verwijdering werd de blaas ingespoten met extra vocht (dus er was gelijk druk en bij mij paniek). Afleiding gezocht met puzzelen en op gegeven ogenblik toch maar eens geprobeerd. Het wonder geschiedde, in 2 sessies kwam er 100 cc uit. Huilen van opluchting. Nu nog 3 maal die dag. Enfin, aan het eind ging ik zonder katheter weg. Eindelijk wat vrijer.
De boodschap was te bellen, zodra ik pijn of last kreeg en de waarschuwing, dat na 4 maanden iets vreemd in je blaas een ontsteking op de loer ligt (dit was op donderdag). En ja hoor in het weekend, was het helemaal mis. Dus bellen. Maar ja…..protocol. Nee u moet zich nu bij de huisarts melden. Maar het is weekend en ik houd het niet meer. Huisartsenpost, niet eerst spoedeisende hulp (protocol, terwijl ze daar de gegevens hebben). Om het makkelijk te maken was de post in Houten net een paar weken gesloten en moesten we helemaal naar Nieuwegein met veel pijn en drang (o, ja, kon nog net voorkomen, dat het Zeist werd). Lange wachtrij, veel pijn etc. Natuurlijk een ontsteking en dreigende nierbekkenontsteking. Dus een antibiotica kuur. Deze had het bijverschijnsel, dat er obstipatie optrad en na 5 dagen maar de stoma verpleegkundige gebeld. Allerlei adviezen en als het niet lukt een klysma. Mag ik dan bellen? Nee dat moet de huisarts doen (protocol). We zullen je wel wat hulpmiddelen sturen, maar de klysma moet de arts doen. Dus op vrijdag nog de huisarts gebeld. Moeten wij dat doen? Ja dat is protocol. Maar we doen het nooit. Wat moeten we leveren. Je wilt het niet weten, kreeg uiteindelijk alle spullen wel, maar wie moet dan de klysma doen, want het is een stoma en hoe doe je dat . Nou dan doe ik het zelf wel, ik heb al zoveel meegemaakt, dan zal dit ook wel lukken. Maar van schrik (dat zal me toch niet gebeuren, zeiden mijn darmen) begon alles weer te lopen. De kuur begon ook te werken, maar kreeg een behoorlijke spruw in de mond. Gelukkig kon ik bij mijn eigen huisarts terecht en zonder protocol, die ook uitlegde hoe ik de blaas opnieuw moet trainen. Gelukkig gewoon mensenlijk en niet volgens protocol.
Nu trainen in ophouden en begint resultaat te krijgen.
Al met al heb ik mijn buik (ik bedoel blaas) vol van protocollen. Dit kost alleen maar geld en mij mijn energie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *