Ik blog altijd om iets van mij af te schrijven en dat helpt vaak in de verwerking.
Hoe leuk, en indrukwekkend, dat ik vanochtend een verhaal van mijn jongste zoon Peter binnen kreeg. Met zijn toestemmingdeel ik dit met jullie, want ik wil dit niemand onthouden

Kreta, een geweldig mooi eiland met voldoende bezienswaardigheden, bijna altijd mooi weer en voldoende goede gezellige restaurantjes waar je de heerlijkste Griekse Souvlaki en gyros kan uitproberen.
Het is een eiland waar wij al jaren komen en veelal op dezelfde locatie. Ook dit jaar keken wij uit naar ons welverdiende vakantie op dezelfde locatie tussen Chersonissos en Koutouloufari . Vooral omdat we een bewogen jaar achter de rug hebben. Voor het eerst echt reizen en vliegen met zijn vieren.
Alles verliep zoals gewenst. Geen stres met inpakken, kinderen gedragen zeer voorbeeldig in vliegtuig en op de eerste dag, maar wel wat vermoeid. En dat was de eerste nacht ook te merken. Door al hun nieuwe indrukken werd het een onrustige nacht, waarbij wij als ouders iets minder hebben geslapen. Maar ja we zijn inmiddels wel wat gewend.
De eerste echt dag op Kreta was heerlijk. Genoten van het weer zwembad en lekkere eten. De jongste telg had al thuis gegeten en viel direct in slaap aan tafel zoals je het wenst , want je gaat hier later uit eten gaat dan in Nederland. Daarna de kinderen op bed en het lijkt een goede nacht te worden. Een goede nacht bij ons maar niet bij iedereen op onze accommodatie. Omstreeks 04.30 uur worden wij samen nog even wakker van onze oudste zoon van vier die in zichzelf aan het praten is. Kort daarop hoor ik hard iemand om hulp roepen. We hadden onze balkondeur openstaan en ik hoorde de paniek in de stem, waarbij ik gelijk wist, er is iets goed mis. Ik bedenk me niet neem geen tijd om mijn lenzen in te doen, maar doe mijn bril op en spring enkel in mijn onderbroek over de balustrade van het balkon welke gelijkvloers is met de grond. Daarna nog eens kijken en luisteren waar het geluid vandaan komt. Ja opnieuw een enorm gekrijs vanaf de eerste verdieping van het appartementsgebouw naast ons. Ik bedenk me geen moment en ren erheen. Ik zie en hoor dat er meerdere mensen wakker worden. Ik kom als eerste aan bij de deur van het appartement waar een vrouw mij heen heeft begeleid. Voordat ik naar binnen stap, haal ik diep adem en verzamel alle moed bij elkaar, want het is altijd spannend wat je aan gaat treffen. Ik stap naar binnen en rechts in de studio staat een tweepersoonsbed met een man midden 40. Deze man heeft duidelijk hulp nodig. Ik zie hem naar adem snakken. Natuurlijk herken ik dit vanwege eerdere incidenten op mijn werk. Duidelijk is het geval, dat deze man zeer snel professionele hulp nodig heeft en het waarschijnlijk reanimeren wordt. Gelukkig er komt nog iemand de kamer binnen. Het is een jongen van begin 20 waarmee ik eerder op de dag voetbal mee heb zitten kijken. Toen waren we geen team want hij was voor Feyenoord en ik voor Utrecht. Maar nu was het anders we hadden elkaar nodig. Ik zei tegen hem, hij moet het bed af, jij benen ik het hoofd. Hij begreep het en het lukte ons de man van het bed te tillen. Op de grond voelen naar hartslag, dat er dus inderdaad niet was. Inmiddels kwamen de ouders van de 20 jarige jongen ook binnen. Een brandweerman en een verzorgster. Mooie mensen die ook echt kunnen helpen. De reanimatie wordt door mij opgestart en afgewisseld met de brandweerman. Er wordt keer op keer afgewisseld. Daarnaast begint het lange wachten. De ambulance was namelijk allang gebeld door mijn vrouw en de boven buurvrouw die ook wakker was geworden. Bij het hek wordt er op hen opgewacht. Tijdens het reanimeren zien we de situatie van de man verslechteren. Behalve dat hij in bed zijn urine had laten lopen, liet hij het nu ook de ontlasting lopen. Dat was geen goed teken. Gedurende de reanimatie zagen we dat de man lucht bleef happen. Na ruim 15 minuten bezig te zijn, werd de situatie slechter. En dan vraag je je af….. waar blijft die ambulance nou. Inmiddels kwam er ook al bloed uit de mond en neus van de man. Nee dit was niet goed. Deze man heeft heel snel zuurstof en adrenaline nodig wat ze met infuus hem toe moeten dienen. En we zijn nog weer vijf minuten verder. Ik ben vermoeid en dat merk ik tijdens de korte periodes reanimeren van een minuut. Al die tijd hoor ik de vrouw van de man overstuur op de gang rond lopen, waar anderen zich om bekommeren. Eindelijk, na zeker 20 minuten komt er iets van blauwe licht aan. De manager van het appartement was ook al gebeld en ving ze op. Na 2 minuten stapt er vervolgens een man binnen in een tenue met blauwe handschoenen, zonder iets bij zich te hebben. De man duwt ons opzij en neemt de reanimatie over. Dan komt er een 2e man ook in tenue binnen gelopen. Deze man heeft alleen een defibrillator bij zich. Er ontstaat kortsluiting in mijn hoofd, dit kan toch niet de ambulance zijn. Ik vraag aan de mij bekende manager of dit de politie of ambulance is. Ik hoor dan wat ik niet wil horen. Hij zegt het is de ambulance. In ons land (Nederland) is dit juist de uitrusting van de politie. Ambulance hoort met een zogeheten lucas (reanimatie apparaat), zuurstof en infuus te komen. Ik ga toch maar eens kijken of het echt een ambulance is. En ik word dan met mijn neus op de feiten gedrukt. Griekenland heeft dus nog de middelen die wij in de 90 jaren hadden. Inmiddels hoor ik wel dat de defibrillator 1 schok heeft afgegeven. Ik communiceer met de manager zodat die informatie over onze reanimatie kan overbrengen aan het ambulancepersoneel. De man wordt uiteindelijk vervoerd naar het ziekenhuis in Heraklion (hoofdstad Kreta). Ik had daarvoor al gehoord van de manager dat deze man het waarschijnlijk niet gaat halen. Dat was voor mij geen nieuws want dit was niet mijn eerste reanimatie, maar wel 1 die nooit wordt vergeten, je bent hier inderdaad aan de goden overgeleverd. De oudste beschaving in de wereld.
Nu de komende weken hopen dat ons niks overkomt en als dat gebeurt de taxi naar ziekenhuis waarschijnlijk sneller is dan de ambulance.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *