Middels KASSA werd Nederland afgelopen zaterdag (12 oktober) verrast met het niet functioneren van de verstrekking van de juiste hulpmiddelen via de WMO. Eigenlijk wezen alle partijen naar elkaar en beschuldigen elkaar van niet goed functioneren. Met name de centrale overheid wee maar al te graag naar de andere partijen, zij hadden het immers gedelegeerd.
Toch zijn er volgens mij ook andere oorzaken aan te wijzen en dan kom je toch weer terecht op de oorspronkelijke trigger van het probleem….te weinig geld. Derhalve onderstaand een persoonlijke analyse en ik ben benieuwd hoe U er over denkt. En dan zul je zien, waar meer naar elkaar wijzen, hebben meerderen schuld.
Over 1 ding zijn we het eens, er zijn 3 spelers op het veld.
• De centrale overheid, verstrekker van de regels en het geld
• De lokale overheid, de behandelaar van de aanvragen en indiceren van het hulpmiddel, alsmede de inkoop ervan
• De leverancier van de hulpmiddelen
Van de laatste zijn er 4 grote en wat kleinere spelers op het veld. Wat iedereen vergeet, dat bij aanvang van het spel het er 5 waren, maar 1 speler (Harman) overgenomen is door Medipoint. Derhalve een grote reorganisatie, terwijl de hele verstrekking al in transformatie lag. Eigenlijk een gratis ticket op problemen.
De ellende begint in 2015, met de nieuwe WMO wet. De gemeentes gaan alles doen……alleen met 30 tot 40 procent minder geld. En nog erger, het geld is niet keihard geoormerkt (dus je kunt er ook lantaarnpalen van kopen). Maar de vraag om hulpmiddelen zal niet verminderen, eerder toenemen met de vergrijzing.
Gemeentes moeten gaan inkopen en commercieel denken, dat geld ook voor de leveranciers, die bij een kleine 400 gemeentes graag de levering doen.
We passen derhalve iets toe, wat al heel lang in de bouw normaal is…..een aanbesteding. Alleen een commercieel bouwbedrijf weet wanneer men wel of niet moet bieden en waar de grens ligt. In het onderhavige proces willen alle leveranciers om te overleven graag de aanbestedingen winnen.
En nu komt het……er wordt laag ingeschreven, maar als men alles wint heeft men niet de organisatie om het ook aan te kunnen. De gemeentes gingen in eerste instantie voor de aantrekkelijkste prijs. Immers, men heeft al veel minder geld ter beschikking en het aantal aanvragen stijgt. Daarnaast moet men maatwerk leveren en dat is heel duur.
De leveranciers blij met de gewonnen aanbestedingen, maar om toch niet in de rode cijfers te komen werken ze met minimaal aantal mensen en die kunnen het niet aan.
Verder hebben zij men eigenlijk 3 taken, waar ze ook niet op berekend zijn.
1. Leveren bestelde materiaal, dat gaat nog wel goed zolang het standaard en geen maatwerk is
2. Reparatie materiaal
3. Helpen gestrande cliënten
Ad 1.
Maatwerk betekent heel gespecificeerde hulpmiddelen, vooral in rolstoelen, voorgeschreven door een specialist met zeer specifieke specificaties. Dus apart te maken. Dat is duur en wat hebben we gezien….niet specialisten morrelen aan de specificaties, daarmee op een verkeerde stoel gaan zitten. Dus het wordt een eindeloze strijd om het goede materiaal te leveren. Ook dit kost allemaal capaciteit
Ad 2
In de contracten staat veelal, dat alle reparaties door de leverancier uitgevoerd moeten worden, maar die hebben hierop nog geen goed ingerichte processen.
• Ophalen materiaal
• Vervangend materiaal leveren
• Repareren
• Tijdig retourneren
Dit heeft tot schrijnende situaties geleid. Als men weet, dat heel veel kleine reparaties ook door de lokale fietsen maker gedaan kunnen worden, zou een apart contract hiermee heel veel kunnen schelen.Net zoiets als Carglass. Ga daar maar heen. Maar dit staat de bureaucratie ergens niet toe.
Ad 3
Eigenlijk is dit de ANWB functie. Ik heb mensen in 10 graden vorst zien stranden en ze werden niet geholpen, want de kantoortijden waren voorbij.
Zie hier het probleem gebied. Indien een bouwonderneming door verkeerde planning etc. dit zou presteren, ging het failliet. Hier accepteren we het gewoon en leidt het tot lange wachttijden.
En dit alles is dus eigenlijk het gevolg van te weinig geld en de drang van organisaties om zo’n groot mogelijk marktaandeel te krijgen.
Op dit moment worden nieuwe contracten afgesloten en telt de factor Kwaliteit ook mee, maar die moet je dan wel toetsen en bij wanprestatie niet accepteren, maar gewoon contract ontbinden.
Derhalve centrale overheid het is ook een heel belangrijk deel een kwestie van geld.
Leerpunten per participant:
• Centrale overheid, zorg voor voldoende geld en duidelijke regelgeving
• Gemeentes, kijk naar kwaliteit, doe aan handhaving afspraken en ga minder rigide met de regels om. Gebruik de lokale fietsenmaker. Durf contracten te ontbinden of stel boetes in
• Leveranciers, zorg dat je organisatie op orde is voordat je inschrijft
Tot slot kan ik mij niet onttrekken aan een deja vu gevoel bij de aanbestedingen van vervoer (leerlingen en WMO), hebben we het niet al eens eerder gezien.
Men hoeft het niet met de analyse eens te zijn, maar het is eens een andere kijk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *