In 2015 is de WMO en Jeugdzorg op de schop gegaan. Dit betekende, dat de verantwoordelijkheid en uitvoering werd overgeheveld naar de gemeentes, onder het mom, dat door de uitvoering bij de gemeentes, men dichter bij de client te brengen, beter voor zorg op maat kon zorgen. De theorie klopt misschien wel, maar het wordt iets heel anders, als het tevens een ordinaire bezuinigingsmaatregel blijkt te zijn. Tientallen procenten minder geld, terwijl een ander aspect wel bewaarheid werd, nl, dat meer potentiele cliënten in beeld zouden komen. Dus kort vertaald…… minder geld en meer werk.
Daarnaast moesten gemeentes in een keer, heel snel expertises opbouwen, die niet mals zijn. Aangezien, ook dat maar beperkt mogelijk is, moet je in een keer allerlei expertise bij stellen diagnoses, hulpprogramma’s etc. inkopen.
Deze van ouds her hulpverlenende organisaties voelden zich zo maar in de commerciële hoek geduwd. Geen opdrachten, geen geld.
Men heeft jaren nodig om dit in te richten en uit te zoeken, waar wat thuis hoort. Belangrijk is dan, dat men op de juiste plaats de juiste rol neerlegt. Dat wil zeggen, dat de gemeentes een belangrijke rol in het proces dienen te spelen en de hulpverlenende instanties een rol hebben in de diagnose stelling en hulpverlening.
Maar zo pakte het niet uit, want de financiële druk is groot, en dat ging echt een rol spelen. Een voorkomend verschijnsel was, dat men op de verkeerde stoel ging zitten en er vaak door gemeentes diagnoses werden gesteld of niet door de juiste expertise. Immers de specialist komt vaak met de niet goedkoopste oplossingen.
Dit alles heeft tot veel leed geleid. Het erge is, dat het veelal niet expres is, maar uit pure onmacht, want je moet het wel rondbreien. Natuurlijk xijn er een paar excessen, maar dat is overal zo.
Voor dat e.e.a. in werking is gesteld, is er genoeg gewaarschuwd, maar ja……. Men wist het beter.
Dit kon alleen maar leiden tot verliezers:
• De cliënten, omdat niet de adequate en juiste zorg kon worden geleverd
• De gemeentes, die niet in juist tempo het juiste personeel konden aantrekken, een kennis achterstand hadden en veel moeite hadden met het vinden van de juiste rol
• De diagnosticerende specialisten, die i.p.v. hun werk meer in discussie moesten gaan over de goedkoopste behandeling, dan de juiste.
• De hulpverlenende instanties, waar een leegloop plaats vond en die ook de broek op moesten houden in een semi commerciële wereld. Zo maar deelnemen aan aanbestedingen, wat een echt vak is, en derhalve de kans liepen om te goedkoop in te schrijven.
Dit kon niet goed zijn en nu na 4 jaar wordt men ook in den Haag wakker en wordt een gedeelte terug gedraaid. Maar zou er ook iemand excuses maken en hoe worden de nieuwe issues dan snel opgelost, want elke dag gaat het werk door. De kinderen kunnen niet wachten op alle oplossingen:
• Wat gebeurt er met lopende gevallen
• Gaan we aan herindicatie doen, om eventuele missers te herstellen
• Is het juiste personeel nog wel op de juiste plaats aanwezig
• Ontstaat er nu bij gemeentes “overtolligheid”
• En als laatste, heeft dit gevolgen voor de financiën, want het moet betaald worden of halen we dat weer weg bij de gemeentes, en dan natuurlijk wat extra
Ik wens iedereen veel wijsheid.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *