Lang geleden in de 60-iger jaren hadden we op de HBS een leraar geschiedenis, die met alle conventies spotte. Meneer Scherft trok zich niets aan van de regels, dit je op een proefwerk een cijfer van 1 tot 10 kon krijgen. Als hij het goed vond, dan kreeg je meer. Zo heb ik ooit een dertien gehad. Als je bij een volgend proefwerk een 1 had, kreeg je toch nog een 7 op je rapport.

Hier moest ik aan denken, toen ik mijn ervaringen van deze week in het ziekenhuis overdacht en ook de voorbereidingen op de opname. Je verwacht door de hele Corona problematiek een zeer gestreste situatie in de ziekenhuizen. Echter in de weken voor mijn opname straalde het genoeg rust uit. Natuurlijk waren er maatregelen genomen en waren de gangen uitgestorven en waren overal  linten gespannen Weinig poli’s open, maar geen mondkapjes cultuur. Vriendelijke ontvangst en gewoon mijn Tc- scan en later gesprek met de arts.

Hierin uitleg van het teleurstellende nieuws, dat er toch weer een tumor zit. Maar ook het goede nieuws, dat het goed operabel zou zijn. Onwaarschijnlijk, hoe snel en flexibel ik op de operatielijst geplaatst kon worden. En dan wordt het 10 mei, het moment van melden. Tegen de verwachting in, mocht mijn zoon me gewoon naar de afdeling brengen en daar kreeg ik och wel een bijzondere ervaring. Ik had een totaal gesloten afdeling verwacht met allerlei regeltjes etc. Verpleegsters in rare pakken en weet ik veel. Eigenlijk was alles gelijk als een jaar geleden.

Ja, natuurlijk wel wat veiligheid zaken. Geen handen geven, veel handen wassen en bij sommige patiënten wat extra voorzorg. Natuurlijk was het bezoek aangepast. Maar 1 uur per dag en 1 persoon. En, wat minder mensen aanwezig, waardoor het personeel echt wat harder moest lopen. Maar de behandeling was even goed en vriendelijk en warm als bij eerdere opnames. Na geïnstalleerd te zijn kon ik wat beter rond kijken en dan valt er toch wel 1 ding heel erg op. Hoe ontzettend hard er gewerkt moest worden en hoe liefdevol dit wordt gedaan. Zelfs in deze drukte is er tijd om een patiënt op zijn gemak te stellen en elke vraag wordt met een glimlach ontvangen. Niets is te veel. Dit raakt je. Daarnaast zie je met hoeveel liefde het werk wordt uitgevoerd. En dat geldt niet alleen voor het verplegend personeel, maar ook voor de huishoudelijke dienst, catering en noem maar op. Ook de wijze, waarop ze elkaar helpen verdient bewondering.

Nadat ik geopereerd was, was er ook de gewenste begeleiding in het weer op de been brengen van jezelf en het respect voor mijn angsten.

Mede hierdoor zat ik binnen een dag aan tafel te eten en binnen twee dagen van alle toeters en bellen bevrijd. Gewoon omdat je angsten gerespecteerd werden en er over gepraat kon worden. Ik heb niets gemerkt van overwerkte mensen.

Was er dan helemaal niets aan te merken, jawel, maar het betrof geen verpleging of zo. Neen, hoe durf je als jonge vrouw in deze tijd, waar alles uitgepuzzeld moet worden, bezwaar aan te tekenen tegen het verblijven op zaal met mannen. Waardoor weer van alles georganiseerd moest worden. (voor de duidelijkheid, het betrof hier gewoon een autochtone dame). En dan wel uitgebreid op de gang paraderen.

Tot slot brengt het me weer bij de start van deze blog. In herinnering aan meneer Scherft, krijgt de zorg van mij geen 10 maar een 11.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *