Het is heel normaal, dat men vraagt hoe het met je is. En, ja dan is het toch moeilijk om het te verantwoorden. Daarom maar eens op papier geprobeerd. Tegelijk een soort therapie.

Soms gebeuren er dingen in je leven, die je niet kunt voorzien, maar je gewoon overkomen. En vooral dat “overkomen” is moeilijk te verwerken en mee om te gaan. Je hebt het namelijk niet onder controle. En dat is juist iets wat ik altijd heel erg nodig heb. Heb ik het niet, dan gaat het boven draaien. Daar zullen velen van op kijken, want die zien over het algemeen die laconieke, wat relaxte persoon, die met veel creativiteit alles oplost.

Die creativiteit is er wel, maar wordt negatief (angst) gedreven en dat is geen goede raadgever. Daarnaast heb je, als je aan het overleven bent of iets moet oplossen geen tijd om aan die angsten toe te geven. Maar het is er natuurlijk wel en wat zie je dan. Om overeind te blijven gebruik je een hulpmiddel. Roken, drinken, eten ik heb het allemaal gehad en overwonnen. Of beter gezegd, onder controle gekregen. Want je overwint zoiets niet. En wil je als stimulatie voor het onder controle eindelijk de prijs in ontvangst nemen, een onbezorgde oude dag, dan slaat het noodlot toe. Bij jou wordt de grote K geconstateerd.  Daarmee zijn alle oorzaken uit het verleden om je tot de hulpmiddelen te wenden in het kwadraat terug. Je bent in een keer weer helemaal de controle kwijt en je moet weer vechten, alleen nu voor je leven. Dat is zwaar en heel intensief. Het neemt je volledig in beslag en biedt geen ruimte meer voor de andere controlefunctie, die je hanteerde. De zorg voor je dierbaren, het is nl. niet er bij te doen. Hoe je het ook probeert. Inmiddels is dat een klein 11/2 jaar geleden en lijkt alles na een aantal operaties, vallen en opstaan onder controle. Het heeft heel veel energie gekost, met name het wegduwen van je angsten in het onzekere. Maar het lukt.

En dan wordt er in april weer een tumor ontdekt. Weer een operatie en inspanningen om te herstellen. Er is alleen wat veranderd. Het vertrouwen is weg en het lukt niet meer de angst weg te duwen. Het duikt op de mest ongewenste momenten op en slurpt dan alle energie uit je. Hierdoor vertraagt ook het lichamelijk herstel en de opbouw van de conditie. Daarbij moet ik weer toegeven in de aandacht aan mijn naaste, die het in mijn ogen nodig heeft. Dat roept ook nog eens een schuldgevoel op.

Iedereen zou zeggen, wat zit je nu te klagen. Je bent er nog, weliswaar met een lichte handicap. Maar heel leefbaar. Je bent nog even scherp en helder als vroeger en bent niet in een verslaving terug gevallen. Daarnaast ben je nog steeds omringt met hen, die je dierbaar zijn.

Was het maar zo eenvoudig, die angst is er nl. wel en je leeft van 3 maanden naar drie maanden. Dit vreet energie. Dat beperkt je in het aantal dingen wat je wilt en kunt doen. Daar heeft je omgeving ook last van.

Dan maar eens een keer van je afschrijven, dat helpt meestal om iets te accepteren. Dat zal rust moeten geven. Het hele proces is ook een beetje een verklaring voor het feit, dat je soms een kort lontje hebt en/of moeilijk bij de les kunt blijven. Ik wil wel, maar kan altijd niet en daarvoor begrip.

Natuurlijk zit ik niet elke dag elk moment te somberen. Ik kan ontzettend genieten van kleinkinderen, kinderen en leuke dingen. Ik werk hard aan het accepteren en de controle de controle te laten.

Dat moet ik onder controle krijgen. Anders gezegd, die trollen moeten uit mijn kop, zodat ik weer de baas ben.

 

2 Thoughts on “Trollen in mijn hoofd”

  • Een diepe buiging ook voor jou! Dat je je kwetsbaarheid wilt laten zien aan anderen op een manier die dichtbij is. De worsteling die steeds maar weer terug komt. Luctor et emergo. Sjonge, diep respect.

  • Jeetje Henk, want een gedoe !! Volgens mij ben jij zo sterk dat je die trollen wel weer uit je hoofd krijgt !! Maar ik hoop vooral dat ze die grote K weer uit je lijf krijgen. Geniet door van de Kids en kleinkinderen en hou je haaks !!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *