Lang heb ik geaarzeld of ik deze blog zou schrijven. Wat mij over de streep heeft getrokken zij de talloze reacties, die ik heb ontvangen, nadat ik bekend heb gemaakt mijn deelname aan de adviesraad te staken. Ik ben bijzonder geraakt door de vele lieve reacties, maar las daarin ook de vraag….. “was het gebeurde zwaar genoeg om deze beslissing te nemen”.

Die vraag is uiteindelijk de beweegreden geweest om dit te schrijven. Vanaf 2013 heb ik in diverse functies en rollen getracht de Houtense gemeenschap en met name de kwetsbaren te dienen. Hierbij is mijn acteren gebaseerd op een drietal pijlers, die veel met elkaar te maken hebben.

De pijlers zijn: “respect, fatsoen en integriteit”. Je hier aan houdend kun je met iedereen in gesprek.

Ook al ben je het niet eens met iets, dan blijft op deze wijze altijd en deur open staan. Wordt er 1 pijler geschonden, dan wordt vaak automatisch ook een tweede geschonden en zal het een enorme deuk in het vertrouwen geven. Je hoeft iemand niet leuk te vinden om je aan de drie pijlers te houden.

En mocht er 1 geschonden worden, dan is e.e.a. altijd nog te herstellen, indien de veroorzaker dit in ziet en ook als zodanig erkend. Is dat een knieval? Neen het is een gebaar van grootsheid.

Het hele verhaal heeft een complicerende factor. De adviesraad heeft een functie naar een organisatie, terwijl er een individu in de fout is gegaan. Wie moet je dan aanspreken? Er zit namelijk een afbreuk risico aan, dat je door de organisatie aan te spreken, ongenuanceerd heel veel mensen raakt.

Maar in deze situatie kan ik niet ander. Het betreft de gemeente Houten, waarin heel heel veel mensen werkzaam zijn, die ik heel hoog acht en geen pijn wil doen. Met velen heb ik menig discussie gevoerd en zijn we er goed uitgekomen. Een voorbeeld van deze lerende gemeente is de enorme ontwikkeling, die het Sociaal team heeft door gemaakt. Ik heb grote bewondering voor de daar doorgevoerde ontwikkelingen. Zoiets blijft en veranderd niet door het gebeurde

Terug naar de casus, met voorgaande in het achterhoofd.

Als experiment hebben leden van zowel gemeente als de adviesraad samen een traject in gezet om een verordening voor te bereiden. Dit ging stapsgewijs in goede harmonie met positieve effecten Het voordeel is, dat het uiteindelijke adviestraject veel korter kan zijn.

Om een aantal redenen is er een zomer pauze ingelast met de afspraak om het traject in augustus weer op te pakken. Op dat moment werd ingeschat, dat dit agenda technisch zou moeten kunnen. Echter in Augustus geen enkel signaal, maar in plaats daarvan werd er zonder toelichting een kant en klare verordening ingediend met advies aanvraag. Nu kan het altijd voorkomen, dat er redenen zijn om van de afspraken af te wijken, maar meld het dan aan de andere partij, dat is een kwestie van fatsoen. Je hoeft het dan niet met elkaar eens te zijn, want soms zijn er dringender redenen om van het eerder afgesprokene af te wijken. Maar in dit geval niets gehoord.

Dit is dus strijdig met mijn basis pijler “fatsoen”. Daarnaast was er geen bereidheid om gewoon te zeggen, “sorry, we hebben een communicatiefoutje gemaakt”. Dit raakt de pijler “respect”.

Is dit nu zo erg? Ja, 2 van de 3 pijlers worden genegeerd en als je dat doet geef je carte blance om het zonder gevolgen te herhalen.

Hoe moeilijk kan het zijn en wat is de reden om de andere partij te respecteren.

Door deze houding voel ik mij diep geschoffeerd en niet serieus genomen. Het doet bijzonder veel pijn en vind het heel moeilijk om dan door te gaan. Ik realiseer me heel goed, dat het individuen zijn, die de misser hebben gemaakt, maar wie, zijn mij niet bekend. En kan ik dus alleen de instantie aanspreken. Dus alle medewerkers, waar ik fijn mee heb samen gewerkt….jullie blijven even respectvol en met waardering door mij bekeken geworden. Met vragen etc. mag je me gewoon benaderen

Als laatste toch wel een kleine teleurstelling. Volgens mij, straalt  hij in interviews een empathieve wethouder uit, maar helpt niet om even deze lichte buiging te maken. Daarmee keur je het gedrag goed.

Je mag het overdreven noemen wat ik doe, maar het is de basis van de samenwerking. Rest allemaal verliezers en een heel verdrietig gevoel

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *