Onderstaand verhaaltje heb ik samengesteld uit alles, wat ik de afgelopen tijd om me heen heb gezien of gehoord.

Ik heb een drukke werkweek gehad en ben blij, dat het vrijdag is. Met name de teamsessie op woensdag in dat zaaltje was zeer intensief. Dus vind ik, ondanks mijn vermoeidheid en wat zwaar in het hoofd, heb ik wel een borrel verdiend (nou 1?). Het is dan ook niet zo gek dat ik mij zaterdag ochtend wat katterig voel en de neus wat vochtig is. Een lichte kater op zaterdag komt mij niet zo vreemd voor. En daarnaast ben ik elk jaar rond deze tijd een week verkouden. Niets bijzonders onder de horizon dus.

Ik heb een drukke zaterdag voor de boeg. Misschien nog wel drukker als het in de week was. Ik stap in de auto en hoor bij het starten van de motor nog net het einde van het Corona spotje op de radio. “Blijf bij bepaalde symptomen thuis en laat je testen”. Maar zoals ik al uitgelegd heb, dat geldt niet voor mij. Wat ik heb is het gewone zaterdag gevoel. Ik moet opschieten, beginnend met wat boodschappen. Dat doe ik bij de mij vertrouwde supermarkt. Jammer dat de parkeerplaatsen eigenlijk te smal zijn voor mijn SUV. Vooral als er aan beide zijden al een auto staat. Maar ik wurm hem er wel tussen. Verder op de parkeerplaats is ruimte genoeg, maar dan moet ik wel extra lopen en dat  kost weer tijd. Ik vlieg de supermarkt in, waar ze een keurige looproute hebben uitgezet. Echter na 10 meter staat een oudere vrouw te aarzelen in het nauwe gangpad bij een schap. Geen probleem dan loop ik wel terug, 4 andere karretjes tegenkomend en duik het volgende gangpad in. Daar zit, precies op de plaats, waar ik moet zijn een jongen een schap te vullen. Och, hij is nog jong en niet zo bevattelijk, dus hang ik over hem heen om mijn artikel te pakken. Oeps, ben ik toch een boodschap vergeten, dus omdraaien en weer terug. Staat daar weer die zelfde mevrouw in het pad. Dit keer wurm ik me er langs.

Gelukkig, ik ben klaar en naar de kassa. Je gelooft het niet staat die zelfde vrouw haar spulletjes in een heel langzaam tempo op de band te leggen. Ik ga aan de andere kant van mijn karretje staan, zodat ik dichter bij de band ben, schuif haar boodschappen op en leg die van mij er al vast op. Als ik heb betaald, staat ze nog steeds in te pakken, ik ga er maar naast staan en pak mijn spullen.

Bij de auto aangekomen kan ik er niet in komen, want er staat een andere wagen stijf tegen aan geparkeerd. Ik voel irritatie opkomen en tegelijk de bestuurder van de andere auto ook. Ik ga pal voor hem staan om hem ff de waarheid te zeggen. Heeft ie nog het lef om te zeggen, dat ik maar moet beginnen netjes binnen de lijnen te parkeren. Ik heb geen tijd om er op te reageren, want ik moet naar de sport een wedstrijd coachen. Het is een uitwedstrijd. Een vader wil graag mee rijden, en ik heb een grote SUV, dus hij kan wel naast mij zitten en de 4 kinderen er achter. Bij het instappen proest hij naar binnen, maar zegt, dat het hooikoorts is. De tegenstander heeft, heel netjes, Party tenten bij het veld gezet, zodat we in de open lucht de bespreking kunnen houden. Voor de wedstrijd allemaal een high five en ik laat me aan de kant niet onbetuigd. Een aantal keren fluister ik een speler aanwijzingen in het oor. Het katterige gevoel is nog niet weg, maar ziek?  Nee hoor!

 

Het is een van de laatste warme dagen van het jaar, zodat we als nog de uitgestelde buren-BBQ hebben. Om 18.00 uur zijn we present. Voor ik het besef, heb ik al 2 knuffels gehad en 5 schouderkloppen. Maar ja, we zijn toch buiten. Er zijn een aantal sta tafels, waar men ruim om heen kan staan. Maar na een tijdje, wil een mens ook wel eens wat leunen en je moet ook je bord ergens zetten om te eten. Het wordt in de loop van de avond heel gezellig, ook voor Piet, die we met zijn tweeën tussen ons in naar huis brengen.

Een korte nacht en niet zo gek, dat de dag weer katterig begint. Op zondag de bezoeken aan aan ouders aan beide kanten. Een woont al in een verpleeghuis Bij het zien van ons vliegt ze om je armen. Verder komt mijn broer met gezin ook nog langs in het kamertje. Bij de andere ouders zitten we buiten, maar blijkt mijn zoontje uitgebreid bij de buren op visite te zijn gegaan.

Na dit zware weekend nog steeds een zwaar hoofd, maar niet ziek, vind ik zelf. Bovendien heb ik een belangrijke vergadering. In de loop van de week voel ik me weer helemaal de oude, ik wist het wel. Beetje vermoeid geweest.

Na anderhalve week blijken er in mijn omgeving opvallend veel Corona gevallen te zijn, hoe zou dat nu komen.

De quiz vraag is…. Hoeveel Corona momenten tel je?

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *