In mijn blogs doe ik regelmatig constateringen, die nog door niemand zijn gedaan, of een voorspelling. Hoe bijzonder, dat je in 1 week op 2 van die blogs helemaal het gelijk aan je kant krijgt, of dat je voorspelling exact is uitgekomen. Moet je dan blij en tros zijn, dat het zo is verlopen, of verdrietig dat de uitkomst inhoudelijk zo is, zoals jij het aankondigde. Ik neig naar het laatste omdat een Blogger vaak iets aan de kaak stelt, waar iets niet deugt en als het dan ook echt zo is of gebeurt, kun je eigenlijk alleen maar verdrietig zijn.

Waar heb ik het over, dat zal ik in 2 casussen uitleggen en verwijzen, waar ik dit heb voorspeld

Casus A.

Dit betreft de complete implosie van 50+ door toe doen van 1 persoon. Op het moment, dat de nieuwe lijsttrekker werd voorgesteld na het tumultueuze vertrek van Henk Krol, heb ik een blog geschreven. De beoogd lijsttrekker had namelijk een nogal turbulente historie bij eerst het COC en daarna bij de ANBO. Iedereen, die een beetje kan googelen had het kunnen weten. Dit heb ik dan ook voorspeld in mijn blog getiteld “Heeft Nederland Korsakov of Alzheimer. Dit over het korte geheugen van de media, want in 2015 slaagde de persoon er in grote onrust bij de ANBO te zaaien, waardoor minimaal 60.000 leden hun lidmaatschap opzegden, de ledenraad min of meer mond dood werd gemaakt en waar het niet lukte mensen geroyeerd werden. Personeel werd met dure rechtszaken tot ontslag bewogen. Het betreft hier tonnen.  Het was dus een kwestie van tijd of het zou ontploffen bij 50+. Alleen veel sneller, dan ik had verwacht. Op 6 mei is de volksvertegenwoordiger uit de partij gestapt met medeneming van de zetel. Dus nog onfatsoenlijk ook. Terugkomend op de aanvang van de blog, ja, ik heb gelijk gekregen maar ben niet blij of trots, alleen maar heel verdrietig. Want wat rest is geen vertegenwoordiging meer door een stevige partij en daarvoor was de ANBO ook al vrij tandeloos geworden en heel veel goede oudere vrijwilligers zitten beschadigd thuis.

Dan Casus B

Heel andere materie is deze Casus. Recentelijk schreef ik een blog over “Thuiswerken”. Iets dat jaren lang voor veel bedrijven “not done” was. Reden was voor veel managers, dat men de ontrole verloor over het doen en laten van veel werknemers. Eigenlijk heel triest, want je vertrouwt je mensen dus niet. In 2010 gaf ik mijn medewerkers al toestemming om thuis te werken indien mogelijk, zoals bijvoorbeeld het schrijven van een rapport. Mijn motivatie om dit te stimuleren was:

  • Je kan werken wanneer het je uitkomt
  • Dat voelt goed
  • Je wort veel minder gestoord en kan tempo maken

Kort gezegd, misschien maakten ze wat minder uren per dag, maar rendement zal per saldo hoger liggen. Natuurlijk zal er altijd iemand bij zitten, die de boel belazert, maar stel dat het 1 op de 20 is. Moet je dan 19 anderen er onder laten lijden? Hoe leuk, dat deze week in het nieuws kwam, dat bij thuis werken veelal de productiviteit hoger is.

Wat jammer, dat het recht nu in Cao’s wordt opgenomen. Dit moet toch een vanzelfsprekendheid zijn in de verhouding manager en medewerker? Onderstaand de links, waar U de blogs kunt vinden, waaraan ik refereer.

leidt Nederland collectief aan Alzheimer of Korsakov – Donker Consulting

Thuis werken een revolutie? – Donker Consulting

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *