Getriggerd door het zicht in de avond om 19.00 uur van een min of meer zoekende postbezorger kwam onderstaande beschouwing in mij op.

Ik ben opgegroeid in een tijd, dat het bedrijf nog PTT heette en een staatsbedrijf was. De letters betekenden “Post-Telefoon-Telegraaf”. Wat in de volksmond veelal spottend werd vernoemd naar “Putje graven-tentje zetten-tukkie doen”. Het was in een tijd dat overal  telefoon leidingen werden getrokken (dus klopte dat putje en tentje wel, het tukkie heb ik nooit kunnen ontdekken). Alvorens je na aanvraag voor een telefoon ook daadwerkelijk 1 kreeg, stond je minstens een half jaar op een wachtlijst. Maar als je aan de beurt was, gebeurde alles ook degelijk  en netjes. Dat gold ook voor de postbezorging, die twee maal per dag werd gedaan. En dat 6 maal per week voor ongeveer 8 centen per brief ( gulden centen).

Wat kan ik hier soms naar terug verlangen. En toen moesten ze in eens verzelfstandigen en in de vaart der volkeren mee gaan. Het eerste dat werd gedaan was het splitsen in 2 bedrijven, 1 voor de telefoondiensten (later ook internet) en 1 voor de post en pakjes. En toen begon de jacht op het grote geld, nog gefaciliteerd door de overheid, vanwege de monopolie positie.

Heden ten dage sta ik met verbazing te kijken waar dit toe geleid heeft.

Hierbij focus ik even op het postbedrijf, ook al kun je ook ee heel boek schrijven over de telefoontak, met name het facilitaire gedeelte, die de bekabeling verzorgt.

Vroeger was het vak van postbesteller een eerzaam, netjes betaald beroep voor het leven. Legendarisch, ter ondersteuning hiervan, is het verhaal van een der beste schaatsers, die Nederland ooit heeft gehad. Ik doel hier op Piet Kleine, die de wens uitte om na zijn carrière in Hollandscheveld postbesteller te worden en zo geschiedde. Tot de VUT (weet u nog wat dat is?) is hij het gebleven. Tegenwoordig zij schaatsers binnen na hun carrière.

Terug naar de verzelfstandiging en ik had u al geschilderd hoe het was in het begin. Een extra opmerking, het maakte niet uit waar je brievenbus stond, er werd bezorgd.

Wat er vervolgens in de loop der jaren gebeurde, is niet meen bij te houden:

  • Elk jaar een portoverhoging, tot nu ongeveer 90 euro cent
    • Ongeveer 26 maal zoveel
  • De brievenbus mag maar een paar meter van het trottoir staan en trappen doen we niet meer
  • De bezorging is van 12 maal naar 5 maal per week gegaan
  • De garantie, dat de volgende dag wordt bezorgd, wordt lang niet altijd gehaald.
    • Ook hier een leuke tip, PostNL heeft een app, waarin je kunt zien wat er bij je op een dag wordt bezorgd. Houd het eens bij hoe vaak de melding afwijkt van de daadwerkelijke bezorging
  • Tenslotte is de Pakket bezorging grotendeels uitbesteed aan ZZP’ers, die bijna geld moeten meebrengen om te mogen bezorgen.

Dit is nog niet alles, het ergste vind ik wat er met de positie van de bestellers is gebeurd. Je vindt bijna geen ouderwetse besteller meer. Heel veel werk is uitbesteed aan organisaties, die mensen begeleiden, die moeilijk plaatsbaar zijn op de arbeidsmarkt, omdat ze een beperking hebben. Een goed en loffelijk streven, maar pas dan ook de prestatie eisen aan. Bijvoorbeeld kleinere routes. Want nu kom ik op het punt, waar ik deze blog mee begon. Postbestellers, die in de avond nog bezig zijn, meerdere keren een ronde lopen omdat in 1 ronde reclame met post te mixen verwarrend werkt etc. Dit laatste doet het meeste pijn, want alles gebeurt voor de aandeelhouders (gedeeltelijk onze eigen overheid)

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *