Sinds aantal jaren ben ik actief als cliënten ondersteuner voor mensen, die een beroep doen op de WMO. In dat kader kwam ik ook in aanraking met jeugdzorg, want beide wetten kruisen elkaar nog wel eens. Daarnaast waren er bijna geen ondersteuners voor ouders te vinden in hun trajecten met jeugdzorg. Dit heeft in veel gevallen tot veel pijn geleid. Pas het laatste jaar komt het leed beetje voor beetje naar buiten. (zie de programma’s van de Hofbar) Door het te kort aan ondersteuning voor deze ouders  ben ik er in gerold en viel van de ene verbazing in de andere.

Het begint wat mij betreft met de decentralisatie van zowel WMO als Jeugdzorg naar de gemeentes. Enorme operaties, waar niemand op was ingericht. Alles mag door de gemeentes worden gedaan met flink minder aan liquide middelen.

Anders gezegd, er is geen geld, maar het werk moet wel worden gedaan. Bovendien moest de kennis van centraal over naar lokaal. Kennis die primair bij de gemeentes, c.q. “Sociale teams” is neergelegd. Maar het  is 1,2 of 3 niet aanwezig.

Al met al zijn er veel pijnlijke trajecten geweest, waarvan Houten ook zijn deel heeft gehad. In Houten zijn algemeen een paar heel beruchte trajecten geweest die heel veel geld hebben gekost. Zo ben ik benieuwd of ooit in beeld is gebracht hoeveel de huisjuristen in bijvoorbeeld Houten er aan verdiend hebben. Houten is, mede door een voortvarende aanpak, in rustig vaarwater terecht gekomen met Sociaal team. Het is dan ook niet altijd terecht, dat zij nog steeds aangewezen worden als zondebok. En dan kom ik bij de kern van mijn betoog. Nog ff terug naar eerder, het feit, dat de gemeentes alles met veel minder geld moeten doen en alle expertise niet zelf in huis hebben. Dan moet je dat dus op een andere wijze verwerven, en nu wordt die interessant. We maken even een uitstapje naar de wereld van de jeugdzorg. Om te waarborgen, dat alle kinderen veilig opgroeien is er een soort meldpunt, als je vermoedt, dat het ergens niet goed gaat. Iedereen mag melden, buren, schoolmeesters etc. Het heet Veilig Thuis. En ze zitten klaar om de meldingen te ontvangen en aan de slag te gaan. Het kan leiden tot trajecten naar jeugdbescherming etc. Een tweede soort instanties zijn vervolgens de bedrijven, die zeggen de juiste hulpverleners in huis te hebben. In Utrecht is de grootste “SAVE”. Deze kun je in twee rollen tegenkomen. De ene is in het kader van vrijwillige hulpverlening en de andere in het kader van jeugdbescherming.

Mocht er wat mis zijn in een gezin, dan kan er bijvoorbeeld een toezichthouder of coach worden aangesteld (dat vindt bijvoorbeeld Veilig Thuis). En wat blijkt nu in Utrecht …. Deze twee organisaties zijn “heus waar” twee afdelingen van dezelfde organisatie (Samen Veilig Midden-Nederland) . Dus de ene zorgt eigenlijk voor werk van de ander. En dat is belangrijk, want Save en derden  moeten voor een groot deel hun  eigen broek ophouden. Dus hebben zakelijk belang bij werk, therapieën etc.  Dit laatste wordt veelal gegund aan derden, die daarmee afhankelijk zijn en derhalve baat hebben bij goede contacten met Save. Want er kan geen diagnose zo gek zijn of zij hebben een therapie en het is niet goedkoop. Weet u bijvoorbeeld wat een uithuisplaatsing kost….100 euro per dag en weet U wie dat betalen moet….de gemeente. Dus is jeugdzorg een enorme kostenpost geworden voor de gemeentes, met name op het gebied van de jeugdbescherming. Natuurlijk zou het aanbesteden beter kunnen, als er sprake zou zijn van concurrentie,.. Maar oh, domme gemeentes in Utrecht!!!!! Zij hebben een gezamenlijk mantelovereenkomst van alle 26 gemeenten met Save afgesloten. En ze zijn nog trots op ook, want gaan uit van het model, hoe groter de order, hoe goedkoper het product. Ja, dat is zo, maar de concurrentie is dood. In deze constructie wordt het uitvoering beleid min of meer opgedrongen aan de derden, waarmee de onafhankelijke werkwijze extra in gedrang komt.

Volgt U het nog? Dus het probleem is niet primair de gemeente maar de genoemde instanties die vrolijk de vruchten uit de boom plukken en als het wat minder gaat, dan zorgen ze wel voor meer werk, want ouders in nood zijn eenvoudig te bewegen tot medewerking aan allerlei therapieën. Gelukkig  krijg dan je toch processen, dat er ouders voor zich zelf opkomen. Dat is niet leuk voor een Save etc. en het gaat dus rommelen in de wandelgangen. Het komt ter ore aan goedwillende gemeente raadsleden, die vervelende vragen gaan stellen aan wethouders. Daarnaast komen er externe rapporten van o.a. de inspectie, dat het niet goed gaat.

En, dan gebeurt er iets, ja dat ik het zeg, lijkt wel op complot denken.

De gemeenteraadsleden stellen vervelende vragen in de raad. Ik weet het al van 5 gemeentes in het Utrechtse, waar dit gebeurt. De directie van o.a. Save komt het ook ter ore en er komt een machine op gang. De desbetreffende wethouder wordt met veel egards uitgenodigd voor een bezoek en nadere uitleg bij Save. Hierbij is geen tegengeluid aanwezig. Kortom, hij/zij wordt compleet ingepakt. Nee, de vervelende gemeenteraadsleden met hun vragen zijn niet aanwezig. En dus is aan de genodigden de boodschap, “Wij als Save”  zijn op de goede weg. Dit meldt men in de gemeenteraad en komt zo in de krant.

En zoals ooit Jan Wolkers zei: Iedereen deed een plas en het bleef zoals het was. Derhalve ook de kostenpost voor de gemeente. Het is echt heel duur.

Er gaan verhalen (let op ik denk in complotten) , dat oud-medewerkers van dit soort organisaties een tehuis voor pleegkinderen beginnen, dat door onduidelijke instanties voor de opzet wordt gefinancierd en vervolgens 4 tot 6 kinderen a 100 euro per dag gaan verzorgen en allemaal kinderen, die natuurlijk ook therapieën nodig hebben. Zou er iets van waar zijn?

Ik wens de gemeentes de wijsheid toe om bij einde van huidige contract, dit niet zo door te zetten, maar met meerdere bedrijven in zee te gaan ten bate van hun eigen portemonnee.

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *